Blog

Een verlanglijstje wie heeft deze niet? Je kunt het ook een bucketlist noemen. Ik heb er in ieder geval meerderen zoals de landen die ik nog wil bezoeken en natuurverschijnselen die ik wil zien. Maar vandaag gaat het over mijn verlanglijstje van plekken waar ik nog wil hardlopen, gewoon hier in Nederland. 

Nederland is mooi, heel mooi, ik heb al veel gebieden gezien, maar dat is nog maar een fractie van wat ons mooie landje te bieden heeft. Er zijn veel verborgen plekjes die niet te vinden zijn in brochures en op het internet, dat zijn de geheimen in de natuur die zich pas openbaren op het moment dat je er bent, en er open voor staat om het ook écht te willen zien. Deze plekjes vind je niet als je er naar zoekt bent, zo’n plekje ontpopt zich alleen als deze voor jou bestemd is. Het kan zelfs op plekken zijn waar je dagelijks voorbijloopt. Dit klink heel zweverig, maar het valt wel mee, hoor. Ik zal je vertellen hoe ik laatst zelfs twee keer tegen zo’n verborgen plekje aan ben gelopen.

Terug naar mijn verlanglijstje, ik zou heel graag het Pieter pad willen (hard)lopen, deze route is c.a. vijfhonderd kilometer lang en loopt van Pieterburen in Groningen naar de St.-Pietersberg in Limburg. Deze trip vergt wel enige voorbereiding en zal meerderen dagen of weekenden in beslag gaan nemen. Zodra ik hieraan ga beginnen laat ik het je het zeker als eerste weten. Dat is voor nu een brug te ver. Op hetzelfde lijstje staan ook gebieden die wat minder voorbereidingen nodig hebben. Zo wil ik graag eens lopen op de Waddeneilanden, de zandduinen van Schoorl bedwingen en spelen in de heuvels van Limburg. Dichter bij mijn voordeur zijn er ook nog steeds plekken zoals Kinderdijk, de Zeelandbrug en de Turfroute in mijn eigen gemeente die ik nog niet lopend ontdekt had en graag van wat dichterbij wil zien. Wat geen brug te ver hoef te zijn is de verbinding tussen de Zeeuwse eilanden Tholen en Goeree-Overflakkee, die verbinding is de Philipsdam en is voor mij een half uurtje rijden. Deze is en deze wil ik van mijn lijstje afvinken.

De Philipsdam is een onderdeel van de Deltawerken en begint bij Sint-Philipsland, ligt door de Oosterschelde en de dam alleen is zeven km lang en eindigt bij Grevelingen-. Heen en weer vanaf mijn huis zou deze vijftig kilometer voor een wel erg ambitieuze training zorgen. Om deze toch af te vinken moet ik wat creatiever zijn en heb ik Marko gevraagd of hij met me mee wil gaan, zo konden we een combinatie loopje doen.

Op een grijze vroege zaterdagochtend rijden we met de auto naar St.-Philipsland. Marko zet me aan het begin van de Philipsdam af en hij rijdt door naar de andere kant van de dam waar hij de auto parkeert. In tegengestelde richting loopt hij dan terug richting huis. Na het uitstappen loop ik Tholen uit en volgens het bord; ‘Welkom’, loop ik Schouwen – Duivenland binnen en begint mijn ontdekkingsreis van veertien kilometer. Het is voor een zomerdag wat frisjes en ik ben blij dat ik een T-shirt heb aangedaan. Ik heb gekozen voor mijn Amsterdam marathon T-shirt want wie weet geef deze me vandaag ook wel wat extra power. Het is een graad of achttien en er staat veel wind. Marko rijdt me voorbij en verdwijnt al snel uit het zicht als hij de dam op rijdt. De autoweg ligt hoger dan het geasfalteerde fietspad waar ik mijn weg op vervolg en krijg ik niet erg mee dat ik ernaast loop. Als snel zit ik in mijn vertrouwde cadans en aan beide zijden van het pad staat het gele gras hoog en deint met de windvlagen mee. Ik voel me gelukkig, zo op de vroege ochtend, ik heb het idee dat de wereld van mij alleen is.

Mijn idee van de Philipsdam was dat ik op een fietspad loop links razen de auto’s voorbij en rechts zie ik water maar dat is alles dan dat. Ik heb helemaal niet het idee dat ik tussen watergebieden of van het ene naar het andere eiland loop. Links van mij lijkt de weg met auto’s veel verder weg dan ik op het plattegrondje bestudeerd heb. Tussen mij en de weg zit een brede berm met vangrail, dit loopt zelfs regelmatig omhoog zodat ik zelfs de auto’s niet meer zie. Als ik wat meer vergezichten krijg zie ik rechts van mij een natuurgebied met veel groen moerassig gebied met vogels. Ik ruik de Zeeuwse zilte zeelucht waar ik even aan moet wennen.

De wind blaast stevig, maar ik heb er geen last van, ik heb geen wind mee, maar ook niet wind tegen. Ik hoor de vogels in het gebied en het ruisen van het hoge gras. Mijn benen gaan door in hetzelfde ritme en mijn gedachten dwalen af. Het fietspad af turend dat glooiend omhooggaat, word ik opgeschrikt door een vroege vogel op de racefiets. Mijn besef komt weer terug dat ik niet alleen ben. Ik probeer de fietser nog een goedemorgen te wensen, maar mijn reactie is trager dan zijn snelheid. De wind gaat toenemen en ik trek mijn pet wat verder naar beneden om wegwaaien te voorkomen. Het fietspad komt glooiende op dezelfde hoogte als de autoweg en ik zie in de verte de brug over de Krammersluis. Dat lijkt me het middelpunt van de dam. Ik zie nu ook meer watervlakte en het eiland aan de overkant liggen. Die kant moet ik ook op, zeg ik tegen mijzelf alsof ik een andere keuze heb om een andere kant op te kunnen.

Mijn benen gaan in hetzelfde ritme verder, maar ik kan nu niet meer wegdromen, omdat ik weet dat ik Marko tegen kan gaan komen. Nu ik eigenlijk continu aan het kijken ben of ik wat blauws zie lopen, ben ik meer in het hier-en-nu. Ik zie dat er meerdere auto’s op en neer rijden over de dam en de fietsclubjes zijn ook present, ik word voorbijgefietst of zie een clubje tegemoet komen. En als ik de brug over de sluis passeer zie ik eindelijk rechts en links van mij water zoals ik me bedacht had. De sluis lijk in een bocht te lopen en daar zie ik een blauw stipje wat gestaagd voortbeweegt mijn kant op en het is inderdaad Marko, ook hij loopt de brug op. Opgewonden loop ik verder, het lijkt alsof ik heb al jaren niet gezien heb. Ik bedenk me zou wel erg leuk zijn dat we precies in het midden van de brug elkaar passeren. We komen steeds dichter naar elkaar toe. De wind gaat hier midden op de brug flink tekeer.

Ik loop de slagbomen voorbij die omhoog staan en kijk even de diepte in beneden langs de sluis waar het water krioelt als een wilde hond die achter zijn eigen staart aan zit. Ik merk dat ik aan de zeelucht gewend ben want ik ruik het niet meer, ik hoor voetstappen en als ik op kijk komt Marko aan lopen en staan we in het midden op de brug. Ik neem je mee in mijn tegeltjes moment, Liefde is … samen hardlopen en elkaar midden op de Philipsdam tegenkomen. Hier rijden dagelijks zoveel mensen overheen en er gebeurt niets, maar dan ontpop daar op die zaterdagmorgen precies midden op de brug een moment op. Meters boven het water komen twee mensen op hetzelfde moment bij elkaar. En toevallig zijn deze twee mensen verbonden met hun liefde en passie. Even leek of de wind was verdwenen en dat de zon door het grijze wolkendek brak en nog voor dat die twee mensen elkaar aanspraken leek het of hemel, aarde en het water even stil stond.

Poef! Als een zeepbel spat het moment weg zoals deze verscheen. Terug naar de realiteit en ik zet even mijn horloge op pauze en moet lachen, ik vertelde tegen Marko dat ik het leuk zou vinden dat we precies midden op de brug elkaar tegen zouden komen en dat is gelukt. Ik krijg van hem de auto sleutel en hij vertelt me dat hij de auto geparkeerd had op de afgesproken plek. Ook vertelt hij dat hij veel heuvel op en flink veel wind tegen heeft gehad, dat kon ik moeilijk voorstellen omdat ik waarschijnlijk al die tijd vooral wind mee had. Ik stelde hem gerust dat hij het volgende stuk door het glooiende pad beschermd wordt door de wind. We spreken af als ik bij de auto zijn looproute naar huis rij en hem dan oppik als hij dat wil. We schrikken beide op omdat we bellen horen rinkelen. We vermoeden dat de brug opengaat al we geen boten of schepen zien, maar verbogen voor de zekerheid wel onze weg. En nee de brug ging niet open, waarschijnlijk was het een belletje voor wat anders wat gebeurde beneden in die sluis.

Ik ging door met mijn ontdekkingsreis van de Philipsdam. Ik had mijn route zo uitgezet dat ik drie Zeeuwse eilanden kon aantikken. Ik liep van Tholen door het watergebied van Schouwen – Duivenland en als ik aan het einde van de dam rechts aanhoud dan kwam ik op Goeree-Overflakkee. Het laatste stuk over de dam liep naar benden en ik had het idee dat ik wat meer in de bewoonde wereld terechtkwam.  Het werd hier vlakker en aan het einde van de dam kwamen meerdere wegen bij elkaar en ik zag zelfs een rotonde dat was een hele infrastructurele gewaarwording na die ene weg die ik tot nu toe zag.

Na de route bekeken te hebben moest ik rechts aan houden, het was nog steeds niet erg druk en ik volgde de weg naar rechts. Even benauwde het me want ik dacht dat ik op de autoweg liep. Ik zag geen fietspad dus met het gevoel als toerist in eigen land liep ik stug door. Tot ik de bocht uit was ik kon ontspannen, want de autoweg lag weer vertrouwd links naast me. Ik liep op Goeree - Overflakkee En na één kilometer zou ik om kunnen keren terug naar Schouwen – Duivenland om de auto op te gaan halen. Nou, dit eiland begon net als de dam met een lange rechte weg en in plaats van een brug stond hier een kunstwerk halverwege mijn weg.

Het water was nu veranderd in een weiland met graan en aan de linkerkant zag ik niets anders dan een hoge dijk van gras. Ik liep nog steeds lekker, het voelde erg goed, dat kon ook niet anders want ik zou later merken waarom. Ondertussen keek ik in de verte, want ik zou de oversteek moeten gaan maken. Ik zag alleen niets wat op een oversteek leek. Ik begon wat te twijfelen, maar als ik de route bekeek op mijn horloge staat er echt een mogelijkheid om over te steken. Wat verderop zie ik, wat lijkt op een boerenweg dat naar rechtsaf buigt en bewegwijzeringsbordjes, het lijkt op meer leven daar en besluit om eerst daar maar eens te gaan kijken voor ik in paniek schiet, omdat ik geen weg naar de overkant zie, en ik moet volgens mij toch echt achter de grasdijk zien te komen. Want daar loopt nog een fietspad.

Hoe dichter ik bij het de splitsing kom zie ik dat het niet alleen een rechte weg is, maar samen met de Boerenweg wordt het niet twee maar driedimensionaal. Bij dat bewegwijzeringsbordje loopt een wandelpad naar benden. Die zag ik in de verte niet. Er staat een bord bij fietsers afstappen en ik loop het pad trapsgewijs en steil naar benden, en kom uit op een smal plateautje. Het is hier windstil en ik sta in een soort van kuil. Ik ben omringd door muren van lang dor gras wat al even geen regen meer gezien heeft. Als ik een kwartslag draai sta ik voor een smalle betonnen opening van een tunneltje met boven aan een bordje - Pas op hoogte 2 meter – Ik twijfel even of dit niet een afvoer is van een sloot dat toevallig droog staat. Het lijk zo smal, op het bordje stond dat fietsers er lopend door heen mogen, dus is het echt de bedoeling dat ik hierdoorheen ga.

Hier ontpopte weer een plekje speciaal voor mij, alsof ik door dit tunneltje de geschiedenis in zou lopen. Wat een bijzonder plekje dat nergens beschreven staat en ik letterlijk zo in het wild op uit kom lopen. Dit moet ik even vastleggen, want dit gaan ze thuis nooit geloven. Ik pak mijn mobiel en leg het vast. En loop vervolgens het donkere tunneltje in. Ik snap dat fietsers af moeten stappen want het is erg laag, hier met mijn 1.68 meter loop ik automatisch gebukt naar de overkant. Het licht aan de overkant is fel en zodra ik onder de weg door ben, kom ik weer in een kuil uit, deze is niet van door, geel gras, maar hier is het gras letterlijk groener dan de overkant. Ik klim weer trapsgewijs uit de kuil en ga rechtop staan. Woessh een wind vlaag. En mijn pet in verdwenen. Hij komt neer voor het prikkeldraad van een omgeploegde akker. Ik ren alsof ik bestolen ben mijn pet er achteraan, het loopt wat heuvelaf en ik klauter de afgrond in mijn pet achterna. Als ik hem heb, zet ik mijn pet meteen weer op, maar ik voel dat hier stevige wind sta en ik als ik me pet los zou laten; ik er meteen weer achterna kan gaan. Verstandig klem ik de pet tussen de riempjes van mijn drink vest zodat deze geen vlucht door de lucht meer kan maken. Met de wilde wind door mijn haren vervolg ik het fietspad en loop achter de grasdijk van eerder weer terug naar Schouwen – Duiveland. Of wel richting strand de Grevelingen waar Marko de auto heeft geparkeerd op de derde parkeerplaats hadden we afgesproken.

Nu mijn koers volledig was gedraaid had ik de power nodig van mijn T-shirt, hier was het kouder en ik liep ik vol tegen de wind in. Dit was wat Marko bedoelde dat er stevige wind stond. Het was nog twee kilometer tot de auto. Met een lied van Boudewijn de Groot in mijn hoofd baande ik daar sterk en eenzaam een weg, richting het strand met mijn lijf kromgebogen tegen de wind. Als snel kwam ik in het gebied van de parkeerplaats van het Grevelingen strand. Het viel me op dat ik deze kant van de Grevelingen nog nooit had gezien. Het was bebost gebied, hier had ik geen last meer van de wind. Het was nog geen tien uur en op dit tijdstip en het grijze weer erg stil. Op een paar wandelaars na die hun honden uitlieten was het uitgestorven. En zoals we hadden afgesproken de 3e parkeerplaats, verscholen tussen de bossen stond onze auto in zijn uppie op mij te wachten. Ik kan de Philipsdam van mijn verlanglijstje afvinken en ik heb deze ochtend op drie Zeeuwse eilanden gelopen. Ik ben voldaan met mijn loopje en erg tevreden met de geheime plekjes die speciaal voor mij bestemd waren en zich in alle glorie ontpopte.

En Marko? Die was bijna thuis. Ik was hem op de route voorbij gereden en stond een eindje verder hem op te wachten. Tot vier keer toe liep hij de auto voorbij. We waren vijf kilometer van huis af voor er werd ingestapt. Hij wilde pas stoppen op een rond kilometergetal. Wat hebben hardlopers toch met ronde getallen? Dat gaan we wel een andere keer uitzoeken. Nu eerst koffie.

Augustus 2023

Soms kom je van die berichten tegen op sociale media die opvallen en je lang bij blijven. Dat was bij mij dus ook. Een collega had in februari een artikel gedeeld wat mijn aandacht trok. De titel was: ‘Op reis door het heelal, maar dan gewoon in Wouwse Plantage’.

Het artikel ging over een nieuwe wandelroute in het bos ‘Landgoed Wouwse Plantage’. De route was ruim acht kilometer. In de route hebben de makers borden van de planeten in onze Melkweg op volgorden geplaatst zoals deze ook in ons zonnestelsel staan. De planeten staan op schaal verspreid over de wandelroute. Eén meter op onze aarde is 1,1 miljoen kilometer in werkelijkheid. Als je de gehele route uitloopt, heb je dus eigenlijk 9.020.000.000 kilometer gelopen. Dit vond ik een leuk initiatief, een wandelroute met een verhaal, een doel en educatie. Dat leek mij erg toegankelijk voor jong en oud.
Alle planeten zijn gemarkeerd met grote geroeste ijzeren borden met daarop de naam van de planeet en hoever deze van de zon staat en veel meer informatie met betrekking tot de planeet. Ook staat er op het bord een QR-code zodat je na het scannen meteen alle informatie want elke planeet heeft een eigen website. Ik zag mezelf al in gedachten lopen van planeet naar planeet even een selfie maken en de informatie in mij opnemen en weer door…

Hardlopend kan ook. Ik ben een echte weg atleet en ren altijd mijn eigen rondjes die ik zelf uitzet. Ik loop eigenlijk nooit in het bos, laat staan dat ik wandelroutes volg. Onverhard lopen kost mij meer energie omdat ik dan rekening moet houden met boomwortels, los liggende takken, kuiltjes en bulten. Dit is een zwaardere belasting voor mijn gewrichten, pezen en alles wat daar nog meer zit. Bij crosswedstrijd en trial routes door de bossen zijn om die rede dan ook korter dan op de weg. Na het lezen van dit artikel had ik meteen zin om een keer naar Wouwseplantage te rijden en deze route te gaan hardlopen. Acht kilometer is niet een flinke uitdaging, maar wel een superleuk tussendoortje.

Twee maanden later schoot het artikel weer door mijn hoofd. Tweede paasdag vond ik een mooie dag om het bos in te gaan. Ik ben mij gaan verdiepen in het Pins Planeten Pad website Daar wordt de naam afgekort in PPP. Op deze site vond ik alle informatie die ik nodig had. Ik las dat het geen wandel rondje was. De start en het eindpunt zijn niet op hetzelfde plek. Maar net als in het heelal staan de planeten op een rij. Met deze wijsheid was ik blij, want ik moest hier wel rekening mee houden.

Ik begon met wat onderzoek van de omgeving via routekaarten en plattegronden op het internet. Ik wilde de auto parkeren bij de ‘Natuurpoort’ en daar is het begin van de route, maar het zou ook handig zijn dat ik ook weer bij mijn auto eindig. Er gingen verschillende opties door mijn hoofd zoals, het PPP helemaal lopen omdraaien en dezelfde weg teruglopen, maar dat kwam op ruim zestien kilometer rennen. Dat vond ik wat te uitdagend zo’n eerste keer in het bos. De tweede optie was, ik loop heel het PPP uit en ik ga via het dichtstbijzijnde fietspad terug naar de auto lopen. Via een route kaartje zag ik wat de snelste weg terug was. Het eindpunt van de route is bij Bergen op Zoom vlak bij een kinderboerderij. Het fietspad dat daar loopt naar Wouwseplantage bleek volgens het kaartje net zo ver te zijn als de eerste optie. De derde optie, Ik loop halverwege het PPP. Daar ligt Uranus en dan via het fietspad terug naar de auto. Uranus ligt een ruime vier en een halve kilometer van de zon af en ook het begin van de route, das prima te doen voor mij. Alleen het dichtbij zijnde fietspad is helemaal omlopen omdat in het bos een privéterrein licht. En er geen snel tussendoortje pad is. Alle paden worden omgeleid. Mijn laatste optie die ik kon bedenken was heel simpel lopen tot Uranus en dezelfde weg weer terug huppelen. Dan loop ik totaal zo’n negen kilometer, dat is een leuke afstand voor mijn eerste trialroute.
Kan ik verdwalen? Ik had nog even voor de zekerheid een mailtje gestuurd naar de ‘Natuurpoort’ met de aankondiging wat ik van plan was en gevraagd of ik dezelfde terugweg goed kon vinden. Ik was namelijk als de dood om te verdwalen. Ik heb in het verleden daar op het landgoed al eens eerder gewandeld en was toen de weg kwijt geraakt. Het duurde toen best lang voor ik weer de bewoonde wereld terugvond. Ik ging nu alleen op pad dus dat vond ik wel een angstig idee dat ik dan dwalend in het bos rond loop zonder iemand tegen te komen en niet weten of ik de juiste kant op ga en dan uiteindelijk in de schemering van de dag ineens in België sta. Gelukkig stelde zij mij gerust dat als ik de groene route volg ik terugkom waar ik gestart ben.

Tweede paasdag. Ik wilde op tijd gaan lopen want als de zon eenmaal door komt én op tweede paasdag kunnen er veel mensen op de been zijn die ook naar bos gaan. Ik had de wekker op acht uur gezet, maar die had ik niet nodig; ik was ruim voor de wekker wakker. Meteen mijn loop kleding aangedaan. Het werd een T-shirt, want het zou boven de tien graden worden, perfect loop weer. Nog even met een bakje thee goed wakker worden en klokslag negen uur de auto gestart. Het was nog wat bewolkt, maar het weer oogde vriendelijk. Bij de Natuurpoort was er veel parkeerplek te vinden. Ik parkeerde de auto en toevallig had ik meteen zicht op het startpunt van de route. Ik ving al een glimp op van planeet de zon. Van dichtbij een fotootje en nog even het plattegrondje met de route op mijn telefoon bekijken om er zeker van te zijn welke kant ik op moest. Ik zag dat de route naar recht ging, mijn gps-horloge aangezet en ik huppelde een bruggentje over om het fietspad naar rechts te volgen. Volgens de mijn eerdere opgedane wijsheid zou ik al snel de tweede en derde planeet tegen moeten komen, maar dit bleef uit. Ik begreep er niets van. Zou ik het dan toch verkeerd gelezen hebben? Ik liep nog wat verder en genoot van een prachtig strak fietspad wat na een vijfhonderd meter naar rechts afboog. Daar zal ik wel de volgende planeet tegenkomen dacht ik. Maar na de bocht weer geen planeet. Inmiddels liep ik op een door gaandeweg met tegemoetkomende wielrenners. Nu wist ik het zeker, ik loop niet goed en besefte ‘deze wegatleet was op de automatische piloot gestart’. Gelukkig heb ik soms ook heldere momenten en dacht ik ‘och natuurlijk het PPP is een bos route!’ Ik ben zo gewend om over fietspaden en asfalt te lopen dat ik automatisch het fietspad ook ging volgen. Ik besloot om de eerste mogelijkheid die zich voordeed het bos in te duiken, dan liep ik in ieder geval de juiste richting op. Na driehonderd meter kon ik een bospad in. Ik bleef goed om mij heen kijken of ik roestige borden zag met een planeetnaam erop zo dat ik bevestiging kreeg dat ik goed was. Ik voelde mij nu al als een echte avonturier. Ik was op zoek naar planeten mijn missie voor vandaag, ook al was ik even de weg kwijt hier in de ‘Pinse Melkweg’. Maar Ik liep lekker te genieten van de ‘ruimte’ in het bos en ondertussen ook kijken waar ik liep, soms even over een grote tak springen, onverhard lopen vergt wel wat extra coördinatie en incasseringsvermogen. Ik was nog niet helemaal zeker van mijn zaak, of zeg maar niet zeker van de route, maar ik was al wel in mijn element.

Routepaaltjes. Het viel mij op dat ik groen-witte pijltjes aan het volgen was. Er stonden veel gekleurde plaatjes die de route aangeven. Later kwam ik achter dat er dan ook tien wandelroutes te zijn in deze buurt. Ik ging op die route paaltjes letten en ik kreeg in de gaten dat het onderste plaatje op het paaltje zwart was met een witte planeet met een pijl er op. Verhip, Eureka! Nu werd mijn speurtocht makkelijker dan ik dacht. Al die tijd moest ik gewoon de routepaaltjes in de gaten houden en niet naar roestige borden zoeken. Wat een opluchting, ik liep meteen meer ontspannen. En als snel vond ik ‘Jupiter’. Ja, eindelijk mijn eerste planeet gevonden. Een selfie hier een foto daar en ik huppelde weer door. Ik had nu wel vijf planeten gemist. Dat was jammer, ik had ze graag op de juiste volgorde ontdekt. Maar ik zie de andere planeten op de terug weg wel.

Slingerde door het bos, lag Jupiter net voorbij een derdewereldtuin. Een leuk stukje natuur dat aangelegd was, erg speels met houtensnipperpaden bogen waar later in het jaar waarschijnlijk planten of bloemen over heen groeien. En nog wat kunstwerken tussendoor. Zo kom je nog eens wat tegen in deze ruimtereis via de planeten weer even op aarde in de derdewereldtuin. Maar veel tijd om te bewonderen nam ik niet; ik was met mijn space-missie bezig en liep weer door. Ik kwam uit aan de rand van het bos over een smal geiten paatje tussen het bos en een weiland. Daar werd ik overvallen door een heerlijke bloemige geur. Wat rook het hier heerlijk. Ik tuurde de omgeving af om erachter te komen waar dit vandaan kwam. In de verte zag ik kleurig stroken tapijt met bloemen. Ik heb niet veel verstand van bloemen, maar ik meende Hyacinten te ruiken. Het pad liep naar een boerenerf en verder op zag ik weer een routepaaltje dus zat ik écht goed. Voorbij de boerderij lag daar weer een veld van paarse, rode en witte hyacinten. Wat was dit prachtig zeg. Ik heb bij beide bloemenvelden een stop gemaakt om foto’s en een filmpje te maken. Dit lente plaatje vroeg gewoon om extra aandacht. Ik volgde mijn weg en liep weer het bos in. Nog twee planeten te gaan en dan omkeren. De laatste twee planeten lagen volgens het routekaartje wat verder uit elkaar. Dus liep ik weer op mijn gemak van paaltje naar paaltje. Ik hoorde auto’s voorbij zoeven. Ik liep nu vlak bij een doorgaande weg, deze moest ik oversteken en ik zat dan aan de andere kant van het bos. Na het passeren van een heel erg breed bospad zag ik een soort straatnaambordje ‘Zurehoek’ en wist ik dat ik steeds dichter in de buurt van Uranus kwam. Het leek voor mij dat ik nu dieper het bos in ging, hier en daar was het wat drassig, maar het was nog prima begaanbaar. Totdat ik de bocht om was. Hier waren ze had aan het werk geweest. Ik zag een open terrein van zwart zand. De tractorbanden sporen stonden nog diep in het zand. Sommige waren zo diep dat er nog plassen in stonden van de regen van afgelopen week. Hardlopen was hier niet meer van toepassing, dit was wandelen in combinatie van hinkstapspringen. Door deze hindernissen geploeterd en wat wandelaars ontwijken ging het open stuk over in nog een geitenpaadje langs een ander weiland. Deze was niet zo fleurig als de vorige, maar depressiever van kleur, helemaal omgeploegd door de boer om het later verder te bewerken. Het paatje leek te eindigen. Was dit het einde route?

Ik zag een hekwerk met daar achter het omgeploegde weiland. Om in de sfeer van de Melkweg te blijven was dit mijn zwarte gat. Wat Ik niet kon zien was dat het smalle paatje naar links afboog zo het bos weer in. Het gevoel van ‘ik zit verkeerd’ was weer aanwezig. Dit ruimteavontuur zit vol met verrassingen, mijn zwarte gat bleek geen bermuda driehoek van mijn avontuur te zijn, maar hoorde gewoon bij mijn ruimtereis. Nu zal ik dan wel zeker te weten snel op Saturnus stuiten want Uranus moest hier ook in de buurt zijn. Ik kon niet ver vooruit kijken, want dit gebied zal vol met bochten en heuvels en was wat dichter begroeid met dikke bomen. Op mijn horloge zag ik dat ik al vier kilometer onderweg was. Dat was eigenlijk het kilometerpunt van Uranus. Misschien heb ik nu Saturnus ook wel gemist? Was ik dan zo in gedachten dan ik het niet gezien had, wie zal het zeggen, daar kom ik op de terug weg wel achter hopelijk.

Dieper in het bos bleef ik lopen. Ik liep nog steeds goed. Heb vertrouwen zei ik tegen mijzelf Je kent de weg hier niet, dus lijkt het gewoon veel verder dan het in werkelijkheid is. Ik merkte dat ik vermoeider werd en vond het glooiende pas een uitdaging, geen blubber, bandensporen meer maar wel dikke boomwortels en heuvelop. Bij veel bochten dacht ik hierna zal er een planeet zijn… Maar nee. Na deze heuvel zal Saturnus er wel zijn… Weer niet. Ik merkte dat ik wat aan het jagen was. Iedere keer de grens verder weg leggen. Mijn horloge gaf aan dat ik inmiddels meer dan vijf kilometer had afgelegd. Na wat rekenen zou ik dan op tien kilometer uitkomen. Nee, ik heb in het begin gewoon extra kilometers gemaakt met dat fietspad, het zal vast korter zijn. Zo sprak ik mijzelf moed in en maakte in mijzelf wijs dat het vast meevalt uiteindelijk.

Saturnus? Ik voelde de vermoeidheid wel in mijn kuiten. Ze leken wel vol aan het lopen om dit gevoel wat weg te nemen wisselde ik het rennen af met wandelen. Ik bleef na iedere bocht en heuvel de hoop houden een planeet te vinden en wanneer ik het even niet verwacht Zag ik daar op een open plekje Uranus! Yes! Ik ben op de helft. Even een vreugdedansje rond om Uranus. Ik keek nog even op het routekaartje om de locatie te zoeken van Saturnus wat deze had ik de dus wel had gemist. Wat bleek ik was deze dus allang voorbij gelopen. Saturnus staat nog vóór de doorgaande weg. Ik moest nu dus de weg oversteken en dan aan de linkerkant goed op letten.

De terugreis gaat in ren en wandel tempo. Ik moest nu wel bij ieder routepaaltje even omkijken en het plaatje andersom benaderen om de terug weg te volgen. Dat ging supergoed. Ik zou niet verdwalen, niet vandaag. De terug weg leek nu ook veel korter. Bij de doorgaande weg moest ik echt even stoppen om mijn kuiten even op te rekken, Jeetje, wat knapte mijn kuiten daar van op. Zo kon ik hardlopend naar Saturnus op zoek gaan, dus ogen open en goed rond blijven kijken was mijn mantra.

Rechtdoor of rechtsaf? Bij het eerstvolgende routepaaltje begon ik wéér te twijfelen. Welke kant moest ik hier? Het paaltje stond wat schuin. Dus het pijltje ook, ik wist ook niet meer van welke kant ik met de heen weg kwam. Ik besloot rechtsaf te gaan omdat dat bekent leek. Het was inderdaad een bekend stuk, ik kwam al eerder op dat punt uit toen ik net in het bos was geschoten.

Ik liep nu parallel met de juiste route waar waarschijnlijk Saturnus zou staan. Dat zag ik veel te laat. Nog even keek ik achterom en schoot het door mijn hoofd zal ik … of zal ik niet even teruglopen? Naar beneden kijken naar mijn vermoeide benen die gaven het al, maar ik had ook zin in koffie na negen kilometer survivallen. Ik ging op zoek naar de andere vijf missende planten opzoeken.

Inhaalslag. Nu liep ik in één streep zo als het moest. Het laatste dicht begroeide geitenpaadje dat tussen bomen door slingerde, werd steeds spannender, het was zo’n wandelpad dat je met zijn tweeën achterelkaar moet lopen. En daar doemde in ineens planeet Ceres op. Ceres is een planeet waar ik nog nooit van gehoord had, maar deze had ik snel gespot. Ik ging mijn achterstand in gaan halen want vijfhonderd meter verderop hoppa daar was Mars dat ging lekker. Ik liep langs een slootje en een beekje, het leek wel of ik in het moeras was beland. Onder het bladerdak van de bomen was donker, van een pad was niet echt meer te spreken, planken als een loopbrug over een sloot en een modderpoel. Daar tussen lag een geul van modder waar ik doorheen huppelde, ik voelde mij even helemaal kind. Ondertussen viel mij een paars plaatje op met een kabouter. Later heb ik op gezocht dit was de obstakelroute, en dat was het zeker. Ik kan mij helemaal voorstellen dat hier de scouting zich elke zaterdag wel kan vermaken. De modderpoel was het laatste stukje van mijn ruimte missie.

Ik was weer vol energie, dat heb ik wel vaker, als het einde in zicht is, voel ik de vermoeidheid niet meer zo. Ik maakte nu wel veel tussenstops, de planeten volgenden erg snel op elkaar. Driehonderd meter van Ceres stond de Aarde en honderdvijftig meter verder op kwam ik Venus al tegen en met een steenworp afstand was daar Mercurius al en ik stond prompt alweer op de parkeerplaats, vijf meter van de zon af. Ik was weer aan het begin van het Pins Planeten pad.
Koffie en modder. Mijn oog viel op een lange paal waar alle routes op stonden. Wat vóór dat bruggetje stond waar ik al eerder overheen was gelopen. Huh? Stond die paal daar al eerder? Dit ga je niet menen, moest ik daar nu heel het bos door kruisen en een uur naar planeten-plaatjes loeren om in de gaten te krijgen dat op de allereerste paal twee meter van de zon vandaan de richting al aangegeven werd. Ik was die paal straal voorbijgelopen.

De weg atleet in mij die zelf haar routes maakt, moest er even in komen en even wennen om geleid te worden door de weg bewijzering van de Melkweg. En ik ben dit zelfs leuk gaan vinden. Ik heb genoten van het eerste deel van de PPP het was werkelijk een modderig avontuur. Ik kan niet wachten tot ik het tweede deel ga lopen. En over Saturnus zullen wij het, maar niet mee hebben, deze is gewoon verdwenen in een zwart gat en gaan we in de toekomst nog wel eens op zoeken als we de hele route ineens gaan lopen. Thuis op de deurmat mijn loopschoenen achtergelaten, deze zaten onder de modder, daar konden ze drogen terwijl ik aan de koffie ging.

Mei 2023